De vluchtelingen zitten vaak onder slechte omstandigheden vast zonder de juiste medische zorg. Pro deo juridische hulp is schaars, dus kunnen gevangenen zelden hun detentie aanvechten. In veel gevallen weigeren de Cypriotische autoriteiten mensen vrij te laten terwijl een hooggerechtshof hun vrijlating heeft gelast.
‘Het is routine om mensen voor maanden of zelfs jaren van hun vrijheid te beroven . Niet omdat ze iets strafbaars hebben gedaan maar om hun uitzetting te bewerkstelligen, ook als uitzetting onmogelijk is.’ - Jezerca Tigani, directeur van Amnesty’s Europa en Centraal-Aziëprogramma.
Het Amnesty-rapport beschrijft de tekortkomingen in de Cypriotische wetgeving en handhaving die leiden tot mensenrechtenschendingen van irreguliere migranten en asielzoekers. Amnesty roept de Cypriotische autoriteiten op de nationale wetgeving aan te passen aan de internationale normen.
B. is een 36-jarige Nigeriaan die in 2005 in Cyprus asiel aanvroeg. Zijn aanvraag werd afgewezen, maar volgens B. is hij nooit ondervraagd. Toen Amnesty hem in december 2011 bezocht, zat hij al vier maanden vast. Hij had geen idee wat er met hem ging gebeuren. Hij had nooit met een advocaat gesproken. Daar had hij geen geld voor.
B. vertelde Amnesty International dat zijn ogen ernstig achteruitgaan in detentie. 'Mijn ogen zwellen op en ik kan dagenlang niet slapen. De dokter die hier langskomt, zegt dat hij niets voor me kan doen. Hij geeft me pijnstillers en gaat dan weer weg.' Bij een bezoek aan het ziekenhuis bleek dat B. chronische problemen had en kreeg alleen wat oogdruppels die volgens B. niet werkten. Hij vreesde zijn zicht volledig te verliezen. 'Alle problemen die mensen hier ervaren, zijn voor mij tien keer erger vanwege de problemen met mijn zicht. Het voelt als marteling.'
Elk besluit tot detentie moet automatisch en regelmatig worden beoordeeld op rechtmatigheid, noodzakelijkheid en evenredigheid door een rechtbank of een ander onpartijdig orgaan. Vluchtelingen moeten voldoende toegang hebben tot medische en juridische hulp.
