Amnesty International werd in 1961 in Engeland opgericht door de advocaat Peter Benenson. Benenson las in de krant een berichtje over twee Portugese studenten die waren gevangengezet omdat ze op de vrijheid hadden geproost. Daarop besloot Benenson tot een internationale campagne voor de vrijlating van 'gewetensgevangenen'. De campagne werd een groot succes en daarmee was Amnesty International geboren.
De Nederlandse afdeling van Amnesty werd opgericht in 1968. Inmiddels zijn er wereldwijd meer dan 3 miljoen leden, donateurs en medewerkers. De Nederlandse afdeling, een van de grootste, heeft meer dan 288.000 leden.
Amnesty International streeft naar een wereld waarin iedereen alle rechten geniet die zijn vastgelegd in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens en andere internationale mensenrechtendocumenten. Amnesty International doet onderzoek en voert actie gericht op het voorkomen en beëindigen van ernstige schendingen van deze rechten.
De afdeling Onderzoek van het Internationaal Secretariaat van Amnesty International in Londen verzamelt en analyseert informatie over schendingen van mensenrechten in de hele wereld. Zij verkrijgt die informatie door middel van:
Al deze informatie wordt zorgvuldig gecontroleerd aan de hand van zoveel mogelijk verschillende bronnen.
Ja, Amnesty heeft het CBF-keurmerk. Het CBF beoordeelt een instelling op een aantal onderdelen, zoals: bestuur, beleid, fondsenwerving, voorlichting, communicatie, besteding van de middelen, verslaglegging en verantwoording.
Voor wat betreft fondsenwerving heeft het CBF als norm vastgesteld dat de kosten van werving niet meer dan 25 procent van de eigen inkomsten mogen zijn (gemiddeld over een periode van drie jaar). In 2011 en 2012 was dit percentage bij Amnesty Nederland resp 18,2% en 18,9% procent.
Amnesty is voor haar werk afhankelijk van tienduizenden vrijwilligers die ieder op hun eigen wijze de organisatie actief ondersteunen. Ook u kunt dat doen, bijvoorbeeld door deel te nemen aan Amnesty’s schrijfacties per post, e-mail, internet of sms. Ook kunt u zich aansluiten bij een lokale groep of nu en dan iets voor Amnesty doen als flexvvrijwilliger
Door lid te worden van Amnesty ondersteunt u de organisatie financieel en stelt u haar in staat haar werk voor de mensenrechten voort te zetten.
Bel voor de mogelijkheden met Amnesty's Servicecenter: (020) 535 21 11 of kijk online welk vrijwilligerswerk bij u past.
Amnesty International is niet gebonden aan enige regering, ideologie of godsdienst. Het is een onpartijdige organisatie die geen actie voert vóór of tegen regeringen of politieke systemen. Amnesty vindt dat onder ieder systeem de rechten van de mens dienen te worden nageleefd en helpt slachtoffers van schendingen van die rechten, in welk land ook.
Amnesty International is een wereldwijde organisatie, met leden en afdelingen op alle continenten. Wel is het zo dat de meeste leden van Amnesty zich in het rijkere Noorden en Westen bevinden. Het werkterrein van Amnesty is niet typisch westers. Amnesty gaat uit van universeel geldende mensenrechten, die onafhankelijk van een cultuur gelden. De Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, waarop Amnesty haar werk baseert, is onderschreven door alle lidstaten van de Verenigde Naties. De tekst van die verklaring is gebaseerd op een vergelijking van grondwetten uit de hele wereld, dus niet alleen op die van westerse landen.
Het logo is geïnspireerd op een oud spreekwoord: het is beter een kaars aan te steken dan de duisternis te vervloeken. Dat betekent dat je beter zelf wat kunt doen om een vervelende situatie te veranderen, dan er alleen maar over mopperen. De kaars staat voor vrijheid en het prikkeldraad staat voor gevangenschap en onderdrukking.
Begin 2012 telt Amnesty Nederland ruim 280.000 leden.
Rechtsvorm: vereniging.
Statutaire naam: Amnesty International, afdeling Nederland.
Statutaire vestigingsplaats: Amsterdam.
Veel acties van Amnesty zijn succesvol. Een gewetensgevangene wordt vrijgelaten, een ‘verdwenen’ persoon komt terecht, een zieke gevangene krijgt medische verzorging, een geïsoleerde gevangene krijgt bezoek van familie of een advocaat, of een doodvonnis wordt omgezet of uitgesteld. Jaarlijks komt Amnesty International honderden keren bliksemsnel in actie omdat iemands leven in acuut gevaar is, bijvoorbeeld omdat marteling of ‘verdwijning’ dreigt. Er werden in 2010 450 van deze bliksemacties gevoerd: 267 nieuwe acties en 183 vervolgacties. Op een flink aantal van deze acties volgt een verbetering.
Het is vaak moeilijk precies het resultaat te meten van het werk van Amnesty. De autoriteiten melden bijvoorbeeld zelden dat het aan Amnesty te danken is dat een gevangene is vrijgelaten. Wel hebben veel (ex-)gevangenen gezegd dat zij dankzij Amnesty nog leven of zijn vrijgelaten. Zij gaven aan dat het een grote morele steun is om te weten dat mensen uit verschillende werelddelen zich voor hen inzetten. Bovendien melden gevangenen vaak dat zij beter behandeld werden vanaf het moment dat Amnesty zich met hun zaak ging bemoeien.
Daarnaast speelt Amnesty International een belangrijke rol in de bewustwording van en het actievoeren voor de mensenrechten. Amnesty heeft bijvoorbeeld grote campagnes tegen marteling gevoerd. Mede daardoor nam de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties in 1984 het Verdrag tegen Marteling aan. Ook heeft Amnesty een raadgevende bevoegdheid bij diverse internationale organisaties, waaronder de Verenigde Naties.
Amnesty International probeert op verschillende manieren de mensenrechten te bevorderen.
Onderzoek
Aan de basis van ons werk staat goede, betrouwbare informatie. Amnesty-onderzoekers verzamelen – aangestuurd vanuit ons hoofdkantoor in Londen – over de hele wereld gegevens over mensenrechtenschendingen. Zij interviewen slachtoffers, wonen rechtszaken bij, praten met advocaten, artsen en mensenrechtenverdedigers en ontmoeten regeringsvertegenwoordigers. Hun onderzoeksgegevens vormen de basis voor Amnesty-rapporten en andere publicaties, en voor acties. Het internationaal hoofdkantoor bracht in 2010 154 rapporten uit.
Acties
Amnesty voert actie om mensenrechtenschendingen te voorkomen en te beëindigen. Wereldwijd mobiliseren we hiervoor zoveel mogelijk mensen. Met petities en massale schrijfacties verhogen zij de druk op de autoriteiten. Massale actie werkt: autoriteiten die weten dat de wereld over hun schouder meekijkt, zijn eerder geneigd zich aan de regels te houden. We gebruiken acties ook om mensenrechtenverdedigers te ondersteunen.
Lobby
Nationale Amnesty-afdelingen proberen via lobby bij hun regeringen de mensenrechten een prominente rol te geven in het binnen- en buitenlands beleid. Wij lobbyen ook bij bedrijven die verantwoordelijk zijn voor schendingen. Daarnaast vragen we andere regeringen en organisaties als de Europese Unie en de Verenigde Naties om druk uit te oefenen.
Bewustwording
Over de hele wereld maakt Amnesty mensen bewust van de inhoud van de mensenrechten en van hun belang. In Nederland geven we voorlichting via grote publieksacties en verzorgen we lessen op scholen. Onrecht brengen we via de media en publieksacties onder de aandacht van het Nederlands publiek.
Samenwerking
Amnesty Nederland werkt samen met andere nationale Amnesty-afdelingen en met andere organisaties die op ons werkterrein werken, als dat ons helpt bij het bereiken van onze doelstellingen. Op die manier versterken we de wereldwijde mensenrechtenbeweging.
Amnesty wordt op verschillende manieren financieel gesteund. De vaste contributie van leden is de grootste bron van inkomsten. Daarnaast doen mensen een eenmalige gift of geven ze tijdens de jaarlijkse Amnesty-collecte. Ook nemen veel mensen Amnesty op in hun testament of dragen ze bij via een notariële schenking. Daarnaast is Amnesty een van de begunstigden van de Nationale Postcode Loterij. Een volledig overzicht van de manieren om Amnesty financieel te steunen vindt u hier.
Amnesty accepteert voor haar onderzoek en acties geen giften van overheden. Amnesty accepteert alleen geld van overheden voor mensenrechteneducatie in het buitenland. Voor haar inkomsten is de organisatie dan ook afhankelijk van giften en contributies van leden en sympathisanten. In principe worden alleen ‘ongebonden’ giften aanvaard: de giftgevers kunnen niet eisen dat geld uitsluitend voor een bepaald doel wordt gebruikt. Van inkomsten en uitgaven wordt jaarlijks rekenschap afgelegd in het financiële jaarverslag.
Amnesty is door de belastingdienst aangemerkt als Algemeen Nut Beogende Instelling (ANBI). Dit betekent dat Amnesty over ontvangen giften en erfenissen geen schenkbelasting en erfbelasting betaalt en dat giften aan Amnesty fiscaal aftrekbaar zijn.
Amnesty heeft vaak al voordat ergens een crisis uitbreekt onderzoek gedaan naar de mensenrechtensituatie daar, en daarop actie gevoerd. Wanneer de situatie plotseling erg verslechtert, wordt geprobeerd objectieve informatie over de toestand te verzamelen en te verspreiden. Amnesty bestookt de partijen die betrokken zijn bij de crisis, en regeringen die hen kunnen beïnvloeden, met verzoeken om de mensenrechten centraal te stellen. Amnesty protesteert tegen maatregelen die wijzen op de mogelijkheid dat schendingen van mensenrechten worden voorbereid, bijvoorbeeld het afsluiten van gebieden voor buitenlandse waarnemers. Na de tsunami in Zuidoost-Azië in 2004 drong Amnesty erop aan dat de hulpgoederen verstrekt werden aan iedereen die dat nodig had, zonder te discrimineren op grond van etniciteit, geslacht, sociale afkomst of politieke voorkeur. Leden van mensenrechtenorganisaties en anderen die zich voor vrede en mensenrechten inzetten, worden in veel crisissituaties vaak bedreigd met de dood of met gevangenschap. Hun bescherming krijgt daarom in crises speciale aandacht van Amnesty.
Amnesty International is neutraal en mengt zich niet in een politiek debat over de zin of onzin van oorlog. De ondeelbaarheid van het recht op leven staat centraal. Wel kan Amnesty zich in uitzonderlijke omstandigheden verzetten tegen gewapend ingrijpen wanneer het zeer waarschijnlijk is dat dat gaat leiden tot een toename van mensenrechtenschendingen. Amnesty kan ook (eveneens in uitzonderlijke omstandigheden) oproepen tot gewapende interventie, maar dan alleen in de vorm van zogenaamde ‘peacekeeping’-operaties.
Amnesty voert een sterke politieke lobby en houdt zich intensief bezig met het benaderen en adviseren van regeringen en commissies van de Verenigde Naties. Dat betekent dat medewerkers van Amnesty regelmatig contact hebben met vertegenwoordigers van de nationale en internationale politiek om te praten over de mensenrechten. In Nederland is de relatie met bestuurders vrij goed. Ze nemen Amnesty serieus, vertrouwen op de informatie en luisteren naar de argumenten. Er zijn echter ook regeringen die proberen uitspraken van Amnesty belachelijk te maken en in twijfel te trekken. Amnesty is een onpartijdige organisatie die niet gebonden is aan een regering, ideologie of godsdienst.
Amnesty spreekt alle regeringen, waar ook ter wereld, aan als zij de rechten van mensen schenden. Ook westerse regeringen schenden mensenrechten. Binnen Europa voert Amnesty bijvoorbeeld actie tegen gedwongen huisuitzettingen van Roma in Italië, Roemenië en Frankrijk. We vragen aandacht voor en het regime van vreemdelingendetentie in onder meer Nederland en pleiten ervoor dat er vaker alternatieven worden ingezet. Samen met andere Europese Amnesty-afdelingen voeren we campagne tegen discriminatie, zoals tegen het boerkaverbod en voor de rechten van homoseksuelen in Oost-Europa. Bovendien dringt Amnesty er bij regeringen en bij de Europese Unie op aan om druk uit te oefenen op andere regeringen die mensenrechtenschendingen begaan. Amnesty spreekt de Verenigde Staten vaak aan op de doodstraf, die veel staten nog hanteren, en op mensenrechtenschendingen in de strijd tegen het terrorisme. Verder vraagt Amnesty steeds vaker aandacht voor het naleven van mensenrechten door bedrijven. Veelal gaat het dan om in westerse landen gevestigde multinationals die zich met grondstofwinning in ontwikkelingslanden bezighouden.
In nationale wetten van tal van landen worden herhaaldelijk de internationale normen voor mensenrechten genegeerd. In landen waar de staat van beleg of een noodwetgeving geldt, wordt meestal een groot aantal mensenrechten opgeschort. De mensenrechten zoals vastgelegd in de Universele Verklaring gelden echter altijd en overal. Amnesty hanteert deze dan ook als norm. Iemand die bijvoorbeeld zijn politieke standpunten openbaar maakt in een land waar dat krachtens de staat van beleg verboden is, overtreedt de wetten van zijn land. Amnesty zal echter voor de rechten van deze persoon opkomen omdat het recht op vrije meningsuiting één van de internationaal erkende mensenrechten is. Daarnaast hebben ook mensen die wél internationaal erkende wetten hebben overtreden recht op een menswaardige behandeling, bijvoorbeeld zonder marteling.
Er zijn nú mensen die gevangen worden genomen, die worden gemarteld, die ‘verdwijnen’ of in een dodencel wachten op de voltrekking van de doodstraf. Voor deze mensen is het van (levens)belang dat dergelijke schendingen onmiddellijk worden bestreden. Daar zet Amnesty zich voor in. Daarnaast doet Amnesty ook aan preventie en wendt zij haar kennis en invloed aan ter verbetering van internationale verdragen inzake de rechten van de mens. Zij probeert bijvoorbeeld te bewerkstelligen dat het algehele verbod op de doodstraf in diverse verdragen wordt opgenomen.
Mensenrechtenschendingen zoals marteling of een oneerlijk proces zijn trouwens niet zomaar symptomen. Vaak zijn ze oorzaken: door dit soort schendingen kan een onderdrukkend bewind zijn macht handhaven.
Mensenrechten houden niet op bij landsgrenzen. De mensenrechten zoals die zijn vastgelegd in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens gelden altijd en overal en vrijwel alle landen ter wereld hebben plechtig beloofd ze te respecteren. De Universele Verklaring is geen verdrag en brengt geen wettelijke verplichtingen met zich mee. De verklaring is echter nader uitgewerkt in verschillende verdragen die wél bindend zijn, zoals het Internationaal Verdrag inzake Economische, Sociale en Culturele Rechten en het Internationaal Verdrag inzake Burgerrechten en Politieke Rechten (beide van 1966). De landen die deze verdragen hebben geratificeerd (tot wet hebben verheven) hebben wél een juridische verplichting om de bepalingen eruit na te komen. Door te vragen om naleving van de aangegane verplichtingen, mengt Amnesty zich niet in interne aangelegenheden. We vragen landen alleen te doen wat ze hebben beloofd.
Amnesty doet niets tegen zinloos geweld in Nederland. Amnesty komt alleen in actie als de overheid geweld tegen burgers gebruikt (denk hierbij aan geweld door politie, militairen etc.) of als de overheid niets doet tegen geweld tussen burgers onderling (straffeloosheid). Bij zinloos geweld in Nederland treedt de overheid op tegen de daders.
Amnesty is van mening dat iedereen, onafhankelijk van seksuele oriëntatie of genderidentiteit, zijn rechten ten volle moet kunnen genieten. Mensen worden vervolgd, vastgezet en soms ter dood veroordeeld wegens hun seksuele oriëntatie of genderidentiteit. In andere landen hoef je niet de gevangenis in maar word je bedreigd en vervolgens door de overheid niet beschermd als je openlijk uitkomt voor je seksuele oriëntatie. Voor de LGBT'ers in die landen voert Amnesty actie. Daarnaast nemen we deel aan acties voor de mensenrechten van lesbiennes, homoseksuelen, biseksuelen en transgenders in en buiten Europa. Daarbij geeft Amnesty voorrang aan internationale activiteiten boven Nederlandse, omdat onze toegevoegde waarde daar groter is.
Als een bedrijf de mensenrechten schendt en Amnesty alles al heeft geprobeerd om dat te veranderen, kan de organisatie oproepen tot een boycot. Amnesty doet dit alleen wanneer een brede coalitie van non-gouvernementele organisaties eraan meedoet en wanneer het doel van de boycot is mensenrechtenschendingen te voorkomen.
Soms vraagt Amnesty om stopzetting van leveranties van goederen aan militaire apparaten en politie- en veiligheidsdiensten die de mensenrechten schenden. Zij doet dit als er een gegrond vermoeden bestaat dat met die goederen mensenrechten worden geschonden. Dit is bijvoorbeeld het geval bij wapenleveranties aan een politiemacht die vreedzame demonstraties op gewelddadige wijze beëindigt. Amnesty kan ook aandringen op opheldering en garanties als zij vermoedt dat er een verband is tussen leveranties en schendingen. Dat kan bijvoorbeeld gelden voor transportmiddelen of telecommunicatieapparatuur die aan een leger of politiemacht worden geleverd.
Amnesty International zet zich vooral in voor het tegengaan van discriminatie (in werk, onderwijs, voorzieningen en dergelijke) die armoede in de hand werkt. Ook pleit Amnesty voor wetgeving die de bescherming van de sociaal-economische rechten bevordert, zoals algemeen basisonderwijs en een goed toegankelijke gezondheidszorg. Amnesty voert actie tegen schendingen van mensenrechten als gevolg van armoede. Daarbij heeft Amnesty speciale aandacht voor problemen die de overheid relatief gemakkelijk kan helpen verlichten, zoals sterfte van moeders bij de bevalling, hiv/aids en de omstandigheden in sloppenwijken.
Amnesty International spreekt zich alleen uit over sancties wanneer die invloed hebben op de mensenrechtensituatie in een land. Amnesty verzet zich tegen sancties waarvan redelijkerwijze kan worden aangenomen dat ze leiden tot zware schendingen van de mensenrechten. Anderzijds zal Amnesty wel sancties ondersteunen of ertoe oproepen, wanneer die kunnen bijdragen tot de preventie, afname of beëindiging van zware schendingen van de mensenrechten. In dit geval zal Amnesty in eerste instantie vragen om stopzetting van militaire ondersteuning. In geen geval zal Amnesty sancties ondersteunen die tot gevolg kunnen hebben dat zware schendingen van de mensenrechten plaatsvinden.
In 1997 besloot Amnesty meer actie te gaan voeren tegen schendingen van mensenrechten die gepleegd worden tussen burgers onderling. Voorbeelden daarvan zijn geweld tegen vrouwen in gezins- of stamverband, of het optreden van particuliere beveiligingsdiensten. Amnesty wijst bij dit soort schendingen de overheid op haar verantwoordelijkheden haar burgers te beschermen en de daders voor het gerecht te brengen.
Amnesty richtte zich in haar protest tegen mensenrechtenschendingen lange tijd uitsluitend tot regeringen, omdat die kunnen worden aangesproken op hun plicht de fundamentele rechten van hun burgers te beschermen. Sinds 1991 spreekt Amnesty zich ook uit tegen mensenrechtenschendingen door oppositiegroeperingen en gewapende politieke groeperingen. Ook zij moeten zich houden aan de internationaal geaccepteerde normen voor mensenrechten. Amnesty richt zich voor zover mogelijk rechtstreeks tot hen, met name wanneer zij mensen gijzelen of martelen of burgers en gevangenen doelbewust en willekeurig doden.
Amnesty International heeft in april 2007 een standpunt ingenomen over het recht van vrouwen op een legale, veilige en toegankelijke abortus in een beperkt aantal gevallen. Het gaat daarbij om vrouwen die het slachtoffer zijn van verkrachting, seksueel geweld en incest, en bij gevaar voor het leven of de gezondheid van de vrouw.
Daarnaast pleit Amnesty ervoor dat:
Amnesty International neemt geen algemeen standpunt in over abortus, maar wil het recht van vrouwen beschermen om, vrij van dwang, discriminatie of geweld, te beslissen over abortus in eerder genoemde gevallen. Amnesty blijft ook strijden tegen gedwongen abortus en sterilisatie, zoals die in China plaatsvinden.
De doodstraf is een wrede en onmenselijke straf en tevens een schending van het recht op leven dat in artikel 3 van de Universele Verklaring is vastgelegd. De doodstraf is zowel wreed als zinloos. Het is nooit bewezen dat de dreiging van de doodstraf afschrikwekkender is dan bijvoorbeeld het vooruitzicht op een langdurige gevangenisstraf. Bovendien is de doodstraf onherroepelijk: ze kan niet worden teruggedraaid wanneer een proces oneerlijk is geweest of de verkeerde persoon is veroordeeld.
Amnesty spreekt van marteling wanneer het gaat om een behandeling die erop gericht is iemand ernstige pijn toe te brengen of ernstig te doen lijden, zowel lichamelijk als geestelijk. Wat het onmiddellijke doel ook is, marteling vernedert het slachtoffer en ontmenselijkt de folteraar. Amnesty ijvert in alle gevallen voor stopzetting van marteling. Bij ‘wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing’ gaat het om elke ruwe behandeling die tot geestelijke of lichamelijke beschadiging kan leiden, of elke straf die bedoeld is om lijden te veroorzaken. Voorbeelden zijn opsluiting in een donkere of juist fel verlichte cel, het gebruik van handboeien of ketens, het stelselmatig toedienen van ‘medicijnen’ aan gezonde gevangenen en het opleggen van lijfstraffen, zoals geseling en amputatie.
In het internationaal recht is marteling een straf of behandeling van de kant van de autoriteiten die erop gericht is iemand ernstige pijn toe te brengen of ernstig te doen lijden, lichamelijk of geestelijk. In de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens staat in artikel 5: ‘Niemand zal onderworpen worden aan martelingen, noch aan een wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing.’ Allerlei vormen van mishandeling worden dus door het internationaal recht net zo goed verboden als marteling. In 1984 namen de Verenigde Naties het Verdrag tegen Marteling en Andere Wrede, Onmenselijke of Onterende Behandeling aan, waarin het verbod op marteling en mishandeling bindend is vastgelegd. Het verbod is absoluut: geen enkel staatsbelang en geen enkele omstandigheid kan een overtreding hiervan rechtvaardigen. Eind 2006 hadden 144 staten het VN-verdrag bekrachtigd.
Bij de keuze voor landen en thema's gelden de volgende criteria:
Amnesty International maakt geen zwarte lijst van landen waar de rechten van de mens het meest worden geschonden. Vaak is het moeilijk of zelfs onmogelijk om een volledig beeld te krijgen van de mensenrechtenschendingen in een land. De methoden van onderdrukking en de gevolgen ervan kunnen van land tot land verschillen. Amnesty vergelijkt niet, maar probeert een einde te maken aan schendingen van mensenrechten in ieder specifiek geval.
Amnesty International spreekt van politieke moord (of in juridische termen, ‘buitengerechtelijke executie’) als een burger zonder vorm van proces wordt gedood door, of met goedkeuring van, een regering. In opdracht van de regering ruimen militairen, politieagenten, doodseskaders, ‘burgerwachten’ en huurmoordenaars tegenstanders uit de weg.
Bij ‘verdwijning’ gaat het om het ontvoeren of in het geheim doden van mensen waarna de sporen daarvan bewust worden uitgewist. Amnesty International schrijft het woord tussen aanhalingstekens omdat de slachtoffers niet zomaar verdwenen zijn. Er zijn namelijk mensen, de daders en opdrachtgevers, die weten waar de ‘verdwenen’ persoon zich bevindt of wat er met hem of haar is gebeurd. Van de meeste mensen die ‘verdwijnen’ wordt nooit meer iets vernomen. Zowel bij politieke moord als bij ‘verdwijning’ ontkennen de daders iedere betrokkenheid. Ook gewapende oppositiegroeperingen maken zich schuldig aan politieke moorden en ‘verdwijningen’.
Iemand die om politiek gemotiveerde daden of om politieke redenen gevangen is genomen of in zijn of haar bewegingsvrijheid wordt beperkt. Amnesty onderscheidt binnen de categorie van politieke gevangenen de gewetensgevangenen: mensen die geen geweld hebben gebruikt of gepropageerd. Voor gewetensgevangenen vraagt Amnesty onmiddellijke vrijlating, voor alle politieke gevangenen (ook degenen die wel geweld hebben gebruikt) een eerlijk proces binnen een redelijke termijn. De Verenigde Naties hebben internationale normen opgesteld waaraan een eerlijk proces moet voldoen. Amnesty neemt geen standpunt in over de politieke opvattingen van een gevangene.
Een gewetensgevangene is, simpel gezegd, iemand die gevangenzit omdat hij of zij anders is of anders denkt dan de autoriteiten voor juist houden, of omdat hij of zij tot een bepaalde groep behoort. In de officiële bewoordingen: ‘Een persoon die vanwege zijn of haar politieke, godsdienstige of andere overtuiging, etnische afkomst, geslacht, kleur, taal, nationale of maatschappelijke afkomst, economische status, geboorte of andere status gevangen is gezet of anderszins in zijn of haar bewegingsvrijheid wordt beperkt en die geen geweld heeft gebruikt of gepropageerd.’
Gewetensgevangenen zitten dus niet altijd in de gevangenis. Sommigen zijn onder huisarrest geplaatst, in binnenlandse ballingschap gestuurd of gedwongen opgenomen in een psychiatrische inrichting. Anderen worden het slachtoffer van maatregelen die een ernstige aantasting vormen van hun dagelijks leven en functioneren. Amnesty International vraagt voor gewetensgevangenen onmiddellijke en onvoorwaardelijke vrijlating.
Economische, sociale en culturele rechten zijn mensenrechten die de minimumvoorwaarden voor een menswaardig bestaan garanderen. De Verenigde Naties legden ze in 1966 vast in het zogenaamde Esocul-verdrag. Het recht op arbeid, sociale zekerheid, toereikende voeding, kleding, huisvesting en onderwijs staan er onder meer in. In 2001 besloot Amnesty zich behalve op de politiek-burgerlijke rechten ook op die rechten te richten. Alle mensenrechten zijn namelijk even belangrijk en ze zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Zo komt Amnesty nu ook in actie wanneer bepaalde religieuze, etnische of andere minderheidsgroepen systematisch worden uitgesloten van de meest elementaire gezondheidszorg of van basisonderwijs. In haar rapporten besteedt Amnesty vaak aandacht aan het geheel van de mensenrechten in een bepaald land, om te laten zien in welke context de schendingen van mensenrechten optreden. Ook laat Amnesty in haar mensenrechteneducatie alle mensenrechten aan de orde komen.
Wil je meer informatie over mensenrechten voor je werkstuk of spreekbeurt? Of ben je gewoon nieuwsgierig? Download de informatieboekjes die je nodig hebt over discriminatie, vluchtelingen, vrijheid van meningsuiting of de doodstraf.
Amnesty vraagt bedrijven hun verantwoordelijkheid voor de naleving van de mensenrechten te respecteren. Door gepaste maatregelen te nemen kan een bedrijf daar invulling aan geven. Zulke maatregelen bestaan uit het opzetten van mensenrechtenbeleid, het toetsen van de gevolgen van bedrijfsactiviteiten op de mensenrechten van de lokale bevolking, het integreren van het mensenrechtenbeleid, toezichtmechanismen en het vastleggen van de mensenrechtenimpact in de jaarverslaglegging. Wanneer door activiteiten van bedrijven mensenrechten worden geschonden, moeten bedrijven aansprakelijk worden gesteld. Natuurlijk zijn in de eerste plaats overheden verantwoordelijk voor de bescherming van hun burgers. Maar als de plaatselijke overheden falen in het handhaven van de wet, mogen bedrijven niet vrijuit gaan. Amnesty International wil dat deze verantwoordelijkheid in internationale wetten wordt vastgelegd en dat nationale regels beter worden gehandhaafd.
Amnesty-informatie is betrouwbare informatie. Veel regeringen, journalisten en organisaties winnen daarom regelmatig advies bij Amnesty in. Vaak krijgt Amnesty echter te maken met vermoedens en aantijgingen die niet onomstotelijk bewezen zijn. Amnesty geeft dan duidelijk aan niet zeker te zijn van haar zaak en dringt aan op verder onderzoek. Als Amnesty ondanks alle zorgvuldigheid toch een fout blijkt te hebben gemaakt, geeft zij hierover een verklaring uit.
Het jaarinkomen (brutoloon en vakantiegeld) van de directeur bedroeg in 2012 € 102.574 voor een fulltime dienstverband (40 uur per week). Zie hieronder de specificatie van de VFI bracheorganisatie van goede doelen. Het jaarinkomen van de directeur blijft daarmee ruim binnen het maximum dat wordt gehanteerd door de VFI.
In het Jaarverslag van Amnesty Nederland vindt u een toelichting op het salaris van de directeur.
De onderwerpen waarop Amnesty en Human Rights Watch werken zijn zeer vergelijkbaar en beslaan het volledige spectrum van de mensenrechtenthema’s: van burger- en politieke rechten (zoals vrijheid van meningsuiting, fysieke integriteitsrechten, recht op asiel, recht op leven) tot economische, sociale en culturele rechten (zoals het recht op voedsel, onderwijs, adequate huisvesting).
Amnesty International werkt wereldwijd veel samen met andere nationale en internationale mensenrechtenorganisaties. Een belangrijke internationale partner is Human Rights Watch. Beide streven naar verwezenlijking van alle mensenrechten voor iedereen. Beide baseren zich voor hun pleitbezorging op eigen onderzoek naar mensenrechtenschendingen. Toch zijn er verschillen tussen Amnesty International en Human Rights Watch. Bijvoorbeeld:
Ook Amnesty International Nederland werkt nauw samen met de Nederlandse vertegenwoordiging van Human Rights Watch.
Amnesty International ontvangt inderdaad jaarlijks geld van de Nationale Postcode Loterij en daar zijn we erg blij mee. Wij hopen daarom dat zoveel mogelijk mensen deelnemen aan de loterij. Toch vragen wij u of u Amnesty-lid wilt blijven. Daarmee behoort u namelijk tot de achterban van Amnesty. Wij hebben onze leden nodig om een groter statement in de maatschappij te kunnen maken. Hoe meer mensen Amnesty-lid zijn, hoe sterker wij staan.
Amnesty International kent de zaak van Bradley Manning. Op 24 januari 2011 bracht Amnesty International een persbericht uit , waarin staat dat Amnesty bezorgd is over de omstandigheden waarin hij gevangen wordt gehouden en stelt dat deze omstandigheden "onnodig streng zijn en grenzen aan een onmenselijke behandeling". Het in de publiciteit brengen van feiten is één van de drukmiddelen die Amnesty International heeft.
Amnesty voerde ook - op beperkte schaal - actie voor Bradley Manning. U kunt dit nalezen onder deze link: http://www.amnesty.org/en/library/info/AMR51/020/2011/en
Tijdens de landelijke collecteweek collecteert Amnesty voor mensenrechten. Jaarlijks komen er 10 duizenden mensen op de been als collectant, wijkhoofd of collectecoördinator. Wilt u het werk van Amnesty komende collecte (weer) steunen als collectant of collectecoördinator? Amnesty kan uw hulp hard gebruiken! Hieronder de meeste gestelde vragen met antwoorden over de collecte.
In 2013 heeft Amnesty International maar liefst twee collecteweken! Onze reguliere week valt namelijk gelijk met de carnaval, en daarom is in overleg met een aantal betrokken collectecoördinatoren besloten dat de collecteweek voor carnaval vierende gemeenten een week later plaatsvindt, dus in de week van 17 t/m 23 februari 2013.
Al het geld dat tijdens de collecteweek wordt ingezameld komt Amnesty Nederland ten goede. Amnesty besteedt dit niet aan één bepaald project of aan één bepaalde gevangene. Omdat er voor veel verschillende projecten geld nodig is, wordt de collecteopbrengst over deze projecten verdeeld.
U collecteert net zo lang en zo vaak als u dat zelf wilt. Amnesty is blij met ieder uurtje dat u kunt en wilt collecteren. Sommige mensen gaan een paar avonden de huizen in hun buurt langs, anderen gaan een paar uurtjes overdag en weer anderen organiseren een straatcollecte in hun dorp. U kunt zelf bepalen wanneer en hoe lang u wilt collecteren. Alle beetjes helpen!
Natuurlijk mag dat! Het is bovendien vaak gezelliger om met een familielid, buurvrouw of -man of vriend(in) te gaan.
De beste tijd om te collecteren is tussen 17 uur en 21 uur, omdat dan de meeste mensen thuis zijn. U kunt vooraf zelf aangeven waar u wilt collecteren. Veel mensen gaan in hun eigen straat en omgeving langs de deuren. Dit werkt vaak prettig, omdat de mensen u kennen. Als u liever niet alleen ’s avonds de straat op gaat, kunt u ook samen met iemand gaan, of uitsluitend overdag. Woensdagmiddag en zaterdag zijn bijvoorbeeld ook goede tijdstippen om te collecteren.
In de collectevergunning van uw gemeente staat aangegeven wat de minimale leeftijd om te collecteren is. Meestal is dit zestien jaar. Jongere kinderen mogen niet in hun eentje geld inzamelen, maar uiteraard wel met u samen! Potentiële gevers weten dit vaak te waarderen. Uw coördinator weet wat de minimumleeftijd voor collectanten in uw regio is.
De coördinator in uw gemeente zorgt ervoor dat u alle materialen die u nodig heeft om te collecteren krijgt. Hij/zij zal u bellen (of mailen of schrijven) om een afspraak te maken voor het ophalen van de collectebus. U kunt ook bij de coördinator terecht voor vragen over het collecteren. Mocht u niet weten wie uw coördinator is of lukt het u niet om contact te krijgen met hem/haar, neemt u dan contact op met het landelijke secretariaat via (020) 77 33 834.
Als u verhinderd bent, laat het uw coördinator dan zo snel mogelijk weten. Misschien kunt u op een andere dag of ander tijdstip collecteren. U bepaalt namelijk zelf op welke dagen u loopt. Een collectant haalt gemiddeld € 80 op. Wanneer u niet loopt, missen we deze inkomsten. Dat zou jammer zijn! Eventueel kunt u ook uw bijdrage leveren áchter de schermen, met het organiseren, geld tellen, bussen uitdelen, enz. Als het regent of erg koud is, is het voor u misschien minder leuk om te collecteren, maar weet dat dan juist uit medelijden vaak meer wordt gegeven!
In overleg met uw coördinator kunt u aangeven waar u graag wilt collecteren en hoe lang. Of als u het leuker vindt om in een winkelcentrum of op de markt te collecteren, dan kan dat vaak ook. Dit moet u wel vooraf met uw coördinator overleggen.
Het formulier om u op te geven als collectant vindt u hier.
Amnesty International werkt voor naleving van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens en andere internationale verdragen en verklaringen voor de mensenrechten. Wij doen over de hele wereld onderzoek naar schendingen van de mensenrechten en voeren actie om die schendingen tegen te gaan.
