Noord-Korea: doodstraf en dwangarbeid voor kijken Zuid-Koreaanse tv
Noord-Koreanen die worden betrapt op het kijken naar Zuid-Koreaanse tv-programma’s of het luisteren naar Zuid-Koreaanse muziek lopen risico op jarenlange dwangarbeid en in sommige gevallen de doodstraf. De zwaarste straffen treffen vooral mensen die te arm zijn om ambtenaren om te kopen. Dat blijkt uit nieuw onderzoek van Amnesty International, gebaseerd op interviews met mensen die uit Noord-Korea gevlucht zijn.
“Deze getuigenissen laten zien hoe Noord-Korea dystopische wetten handhaaft. Kijken naar een Zuid-Koreaanse tv-shows kan je het leven kosten – tenzij je het je kunt veroorloven om te betalen,” zegt Sarah Brooks, van Amnesty International. “Dit is onderdrukking in combinatie met corruptie, en het treft vooral degenen zonder rijkdom of connecties het hardst.”
Amnesty’s onderzoeksmethode
Amnesty International baseert dit onderzoek op 25 uitgebreide interviews met Noord-Koreaanse vluchtelingen die tussen 2019 en 2020 het land verlieten. Door de zeer beperkte toegang tot Noord-Korea kan Amnesty International geen onderzoek ter plaatse doen, waardoor getuigenissen van recent gevluchte Noord-Koreanen essentieel zijn. Alle namen zijn pseudoniemen ter bescherming van de geïnterviewden.
Willekeurige straffen en wijdverbreide corruptie
Het kijken naar buitenlandse media is al langer streng verboden in Noord-Korea. Maar met de invoering van de zogenaamde Anti-Reactionary Thought and Culture Act in 2020 werd de onderdrukking geformaliseerd.
De Act verankerde het verbod in expliciete wetsartikelen en verhoogde de maximumstraffen. Mensen riskeren vijf tot vijftien jaar dwangarbeid voor het bezitten van materiaal, of zelfs de doodstraf bij verspreiding van materiaal.
Hoewel Zuid-Koreaanse series wijdverbreid zijn – vaak via uit China gesmokkelde USB-sticks – is de handhaving volkomen willekeurig. Geïnterviewden vertelden Amnesty International ook dat het systeem erg corrupt is:
“Mensen worden voor dezelfde daad gepakt, maar de straf hangt volledig af van geld,” zegt een van de geïnterviewden, Choi Suvin (39) “Mensen verkopen hun huizen om 5.000 of 10.000 dollar bij elkaar te krijgen om uit de heropvoedingskampen te komen.” Voor de meeste Noord-Koreaanse gezinnen staat een dergelijk bedrag gelijk aan een inkomen van meerdere jaren.
Kinderen gedwongen om executies te zien
Meerdere geïnterviewden beschreven hoe scholen leerlingen systematisch dwongen om openbare executies bij te wonen als onderdeel van “ideologische opvoeding”. Executies werden uitgevoerd door een vuurpeloton. “Toen we 16, 17 waren, op de middelbare school, namen ze ons mee naar executies en lieten ze ons alles zien”, zei Kim Eunju (40) die in 2019 vluchtte. “Mensen werden geëxecuteerd omdat ze naar Zuid-Koreaanse media keken of deze verspreidden. Het is ideologische educatie: als je kijkt, gebeurt dit ook met jou.”
De 109 groep: huiszoekingen zonder enige bescherming
Een gespecialiseerde eenheid, bekend als de 109-groep, voert zonder huiszoekingsbevel invallen uit in huizen, op straat en controleert tassen en telefoons. Volgens meerdere getuigen vragen leden van deze eenheid zelf actief om steekpenningen. Ambtenaren die zelf naar buitenlandse media kijken, arresteren en veroordelen anderen voor hetzelfde gedrag.
Oproep Amnesty International
Amnesty roept de Noord-Koreaanse autoriteiten op om:
• de vrijheid van meningsuiting en toegang tot informatie te respecteren;
• de Anti-Reactionary Thought and Culture Act en andere repressieve wetten in te trekken;
• onmiddellijk een moratorium op alle executies in te stellen en de doodstraf voor alle vergrijpen af te schaffen;
• kinderen te beschermen tegen het gedwongen bijwonen van executies;
• een einde te maken aan willekeurige detentie en discriminatie op basis van rijkdom of connecties;
• eerlijke procesen te garanderen in lijn met internationale normen.
“Het volstrekt willekeurige systeem, gebaseerd op angst en corruptie, schendt fundamentele mensenrechten,” zegt Sarah Brooks. “Het moet worden ontmanteld zodat Noord-Koreanen de vrijheden kunnen genieten waar ze recht op hebben.”
Lees meer over dit onderzoek en de getuigenissen in het Engelse nieuwsbericht:
