De brieven die vijf mensenrechtenactivisten hoop gaven
Miljoenen mensen schreven de afgelopen 25 jaar brieven tijdens Write for Rights. Vijf mensen voor wie we schreven, laten zien welke brief voor hen het meest betekende.
Wendy Galarza
Wendy Galarza werd neergeschoten nadat ze een protest over vrouwenrechten bijwoonde in Cancún (Mexico) en overleefde dat ternauwernood. Ze diende een klacht in tegen de politie. Het duurde maanden voordat de openbare aanklager haar aanvullende bewijsmateriaal accepteerde, waaronder kleding met kogelgaten. De zaak loopt nog altijd. In de tussentijd heeft Wendy samen met anderen die die dag werden aangevallen een collectief opgericht.

“Deze brieven behoren tot mijn favorieten, hoewel het moeilijk was om te kiezen uit het enorme aantal dat ik heb ontvangen. Ik koos deze vanwege de hoop die ik voelde toen ik besefte dat mijn zaak zelfs Taiwan had bereikt. Uit Taiwan kwamen de meest creatieve brieven, veelal door tieners geschreven.”

“Deze specifieke brief inspireerde me door de duidelijke boodschap dat ‘niemand te maken zou mogen hebben met gendergerelateerd geweld’. Het zette me aan tot denken over de belangrijkste reden waarom ik op 9 november 2020 aan de mars deelnam: om mijn stem te laten horen en gerechtigheid te eisen voor de moord op Bianca Alejandrina Lorenzana Alvarado in Cancún. Ik wil iedereen bedanken die een brief heeft geschreven om zijn of haar steun te betuigen. Het klinkt misschien als een cliché, maar die woorden gaven me emotionele kracht en werden een baken van hoop op een donker pad naar gerechtigheid.”
Germain Rukuki
Op 30 juni 2021 werd de Burundese mensenrechtenverdediger Germain Rukuki vrijgelaten uit de gevangenis, vier jaar na het begin van zijn straf van 32 jaar. Hij was schuldig bevonden aan een aantal valse aanklachten in verband met zijn mensenrechtenwerk. Hij werd opgesloten voordat hij de kans had gekregen om zijn jongste kind vast te houden, dat een paar weken na zijn arrestatie was geboren.

“Ik koos deze roze brief met de tekening van een olifant, ballonnen en een klein paars hartje. Maar meer nog dan de tekeningen waren het de woorden die me raakten. De zin ‘Je bent sterk en buitengewoon’ brengt me onmiddellijk terug naar het moment waarop ik werd gearresteerd. Het was een heel moeilijk moment. Ik probeerde mezelf in de hand te houden. Het huis te verlaten zonder mijn familie en de mensen om me heen ongerust te maken. Diep van binnen voelde het als een afscheid, alsof ik ze nooit meer zou zien. Maar dat wilde ik niet laten merken, en dat heb ik ook niet gedaan. Op dat moment voelde ik me echt sterk en misschien wel een beetje buitengewoon.”

Magai Matiop Ngong
Magai Matiop Ngong was een 15-jarige scholier uit Zuid-Soedan toen hij in 2017 ter dood werd veroordeeld wegens moord. Magai vertelde de rechter dat de dood een ongeluk was en dat hij nog maar een kind was. Desondanks werd Magai berecht voor moord met de doodstraf, zonder dat hij toegang had tot een advocaat. Tijdens Write for Rights 2019 werden meer dan 700.000 acties ondernomen voor Magai. In maart 2022 oordeelde het Hooggerechtshof dat hij, gezien zijn leeftijd ten tijde van de veroordeling, moest worden vrijgelaten.

“Van alle brieven die ik tijdens de Write for Rights-campagne ontving, is deze mij het meest bijgebleven. Joy was pas 19, maar toch koos ze ervoor om in mijn toekomst te geloven toen ik zelf moeite had om daarin te geloven. Ze deed niet alsof ze alles begreep wat ik had meegemaakt; ze herinnerde me er gewoon aan dat ik niet alleen was. Ze was een vreemde die niets wist van de persoon die ik zou worden, maar toch geloofde ze in mijn toekomst.

“Nog altijd herinneren haar woorden me eraan dat een beetje hoop, van één persoon, iemand anders van binnen in leven kan houden. Nu ik dat hoofdstuk van mijn leven heb overleefd en de toekomst kan beleven waarin zij geloofde, voelen haar woorden nog krachtiger aan. Zij geloofde in een toekomst die zij niet kon zien. Ik leef die toekomst vandaag.”
Bernardo Caal Xol
Bernardo Caal Xol, een Guatemalteekse leraar en milieuactivist, zette zich onvermoeibaar in voor de verdediging van gemeenschappen schade ondervonden van waterkrachtprojecten aan de rivier de Cahabón, in het noorden van Guatemala. In november 2018 werd hij veroordeeld tot meer dan zeven jaar gevangenisstraf op basis van valse beschuldigingen die bedoeld waren om zijn mensenrechtenwerk te dwarsbomen. Tijdens Write for Rights 2021 werden meer dan een half miljoen acties ondernomen voor Bernardo en in maart 2022 werd hij vrijgelaten.

“In deze brief vertelt een leerling uit Canada dat ze in Canada veel rivieren en meren hebben. Ik vind het geweldig om te weten dat ze daar goed voor zorgen en ze beschermen. In de gevangenis zitten was pijnlijk; het is een marteling. Maar deze leerling vertelde me dat ik een sterke en intelligente man ben en dat ik alle rivieren ter wereld verdien. Ik voelde de pijn van de gevangenis niet toen ik dat las.

“Ze inspireert me – ze wil later advocaat worden ‘omdat ze het onrecht voelt nadat ze over mijn zaak heeft gehoord’. Ze is verontwaardigd over de manier waarop de Guatemalteekse regering mij als crimineel bestempelt; ze schrijft een zeer indringende brief.”
Panusaya “Rung” Sithijirawattanakul
Rung, wat ‘regenboog’ betekent in het Thais, raakte politiek actief tijdens haar studie sociologie en antropologie aan de universiteit in de hoofdstad Bangkok. In 2020 nam ze deel aan protesten voor sociale en politieke verandering. In augustus was ze uitgegroeid tot een van de leiders van de protesten. Ze werd beschuldigd van het aanstichten van onrust en werd in maart 2021 gearresteerd. De autoriteiten weigerden haar zes keer op borgtocht vrij te laten. Uit verzet ging ze 38 dagen in hongerstaking. Op 30 april 2021 werd ze vrijgelaten. Er zijn tientallen aanklachten tegen haar ingediend en ze riskeert, als ze schuldig wordt bevonden, levenslange gevangenisstraf. Ze leeft nu in ballingschap, buiten Thailand.

“Elke brief die aan mij werd geschreven en verstuurd terwijl ik gevangen zat, betekende zoveel voor me. Elk handgeschreven bericht, elke tekening, elke kleur die op die grote vellen papier was aangebracht, gaf me een gevoel van hoop. Ze herinnerden me eraan dat ik niet alleen stond in de beweging waar ik deel van uitmaakte.”
“Als je in de gevangenis zit, is het ongelooflijk moeilijk om je hoop voor te stellen. Overal waar ik keek was er alleen maar grijs, wit en een gevoel van troosteloosheid, in een kleine, vierkante cel vol met vreemden. Jullie brieven brachten wat kleur uit de buitenwereld in mijn leven en brachten weer een beetje licht in mijn hart. Ze herinnerden me eraan dat er buiten die gevangenismuren nog steeds mensen waren die mij zagen, mensen die wisten wat ik doormaakte, en mensen die achter mij stonden.”
“Met al die brieven die binnenkwamen, stuurden deze mensen ook een krachtige boodschap naar de machthebbers: over de hele wereld hield men in de gaten wat er in Thailand gebeurde. Ik geloof dat deze internationale aandacht en druk een van de factoren waardoor ik uiteindelijk op borgtocht vrijgelaten werd, een recht dat we vanaf het begin hadden moeten hebben.”

“Ik denk vandaag de dag nog steeds aan iedereen die me heeft geholpen. Ik ben iedereen enorm dankbaar die een brief heeft geschreven, die een tekening heeft gemaakt, die kleur aanbracht op een vel papier en die stukjes hoop over de gevangenismuren heen naar mij heeft gestuurd.”
“Misschien was het voor degene die het schreef slechts één brief. Maar voor mij, die die brief ontving op een dag waarop hoop bijna onmogelijk te zien was, betekende die brief meer dan je je ooit kunt voorstellen. Ik heb ook net ontdekt dat mensen mij zelfs vandaag de dag nog steeds brieven sturen naar het kantoor van Amnesty International Thailand. Ik kan eerlijk gezegd niet in woorden uitdrukken hoe ik me daarbij voel.”