Worst
De lagere school net of net niet afgemaakt. Met hun donder vol drugs en alcohol medemensen te lijf gegaan met bandenlichters‚ wurgtouwen‚ bakstenen‚ schroevendraaiers of hamers. Te armlastig om een goede advocaat te kunnen betalen.
In het overgrote deel van de gevallen ging het om een buit van drie keer niks. Sloegen ze een oud vrouwtje de hersens in voor een paar oorbellen en wat armbandjes‚ waar een pandjesbaas ze dan tweehonderd dollar voor bood. Of ze maakten een klokradio en een ouwe ladder buit‚ of zes dollar uit de kassa van een armetierig buurtwinkeltje. Of het was die vent die werd betrapt onder het balkon van een bejaarde dame‚ met zijn gulp open‚ zijn geslachtsdeel besmeurd met haar bloed en ontlasting en met haar tv-toestel in zijn armen.
Weinigen in Texas liggen wakker van de executies‚ die bovendien gemiddeld ruim tien jaar‚ soms twintig jaar en langer na de misdaad plaatsvinden.
Maar vandaag is er reuring‚ hoop ik. Ik rij Huntsville binnen‚ waar de executiekamer zich bevindt. Het is 3 april 2014‚ vijf uur ‘s middags. Om zes uur wordt niet de eerste de beste maar een heuse seriemoordenaar geëxecuteerd. Tommy Lynn Sells‚ in 2000 ter dood veroordeeld voor het aan zijn mes rijgen van een 13-jarig meisje. Maar Sells claimt meer dan zeventig mensen te hebben omgebracht. Hoewel zijn schuld in al die andere moorden niet onomstotelijk werd bewezen‚ werden Sells’ bekentenissen gretig genoteerd door politierechercheurs die blij waren om in één klap een hele zwik cold cases te kunnen afsluiten.
Maar ook de executie van een massamoordenaar blijkt de Texanen niet uit hun luie stoel te hebben kunnen krikken. Ik ontwaar op straat voor de executiekamer slechts het handjevol leden van de petieterige Texas Death Penalty Abolishment Movement‚ een man of acht‚ met een megafoon en wat protestborden. Het groepje staat er altíjd als er een executie is. Behalve als het regent. Dan komen zelfs zij niet.
Nu‚ een uur voor de executie‚ is er alleen in Washington DC‚ 2.235 kilometer verderop‚ een beetje opwinding over de executie. In een allerlaatste poging om uitstel voor Sells te krijgen‚ eisen advocaten via het Supreme Court dat de staat Texas bekendmaakt waar het de pentobarbital kocht waarmee ze Sells zometeen gaan doodspuiten. Alleen als je weet waar het vandaan komt‚ kun je immers weten of het aan de eisen voldoet. Maar om hem tegen boze antidoodstrafactivisten te beschermen‚ weigert Texas de naam van de farmaceut te onthullen.
Even voor zessen kiest het Supreme Court de kant van Texas. De executie mag doorgaan. De demonstranten sluiten hun megafoon aan op een versterkertje. ‘De staat Texas is zélf een massamoordenaar!’ klinkt het. Sells is de vijfde geëxecuteerde dit jaar en de 513de sinds de doodstraf in 1982‚ na een moratorium van een aantal jaren‚ opnieuw werd ingevoerd.
‘Het interesseert Texanen geen fluit meer‚ dat geëxecuteer’‚ is ook de ervaring van David Atwood‚ aanvoerder van de andere piepkleine antidoodstrafbeweging‚ de Texas Coalition To Abolish The Death Penalty. Dat is niet helemáál waar. De familie van het vermoorde meisje bewaarde sinds de moord in 1999 een fles champagne. Daar gaat op het moment dat de pentobarbital begint te stromen‚ de kurk af.
Om 27 minuten over 6 is Sells dood. De demonstranten pakken in en wuiven elkaar gedag met: ‘Tot woensdag!’ Woensdag 16 april gaat nummer 514 de tafel op. Gewoon weer een loser: sloeg zijn baas met een ijzeren staaf de hersens in‚ vergreep zich aan diens echtgenote en viel tevreden in slaap‚ op de crime scene. Het zal het gros van de Texanen worst wezen.