‘Ik heb zelf nooit aangifte gedaan toen ik ongewenst werd betast of aangerand’
Dus Baudet stuurt een giftige tweet de wereld in over vier ‘Marokkanen’ die lieve blonde dames in de trein lastig zouden vallen, en politiek Den Haag lijkt alleen gegriefd omdat het NS-personeel betrof? Tja, discriminatie en racisme lijken tegenwoordig zo gemeengoed dat niemand nog opkijkt van het M-woord voor alles wat gevaarlijk, crimineel, seksistisch en homofoob zou zijn.
Ondertussen is de Kamer echter stil over al die vrouwen, queer-personen en spaarzame mannen die tijdens diezelfde avond wel degelijk zijn lastiggevallen door mensen die niet braaf voor de NS aan het werk waren. Niet alleen de Kamer zwijgt.
Stug zwijgen
Dit land zwijgt stug en stelselmatig over de sterke groei van seksueel geweld en grensoverschrijdend gedrag online én offline, op de werkvloer en thuis, in de club en op straat. Als zoenen en aanraken tegen de wil worden meegerekend, heeft 53 procent van de vrouwen en 19 procent van de mannen duidelijk seksueel fysiek grensoverschrijdend gedrag meegemaakt. Dat is meer dan de helft van alle vrouwen in Nederland.
Het meeste geweld blijft echter verborgen. Volgens cijfers van Project Speak Now wordt één op de vier meisjes en één op de zes jongens voor hun 18e levensjaar seksueel misbruikt. De organisatie geeft daarbij gelijk aan dat deze cijfers nog maar het ‘topje van de ijsberg’ zijn ‘omdat van de meeste gevallen van seksueel misbruik, aanranding en verkrachting (…) geen aangifte (wordt) gedaan’.
Over het waarom van het uitblijven van die aangifte wordt politiek nauwelijks tot niet gesproken. Recentelijk besloot minister Dekker van Rechtsbescherming een landelijke campagne tegen seksueel geweld te lanceren om slachtoffers aan te moedigen hulp te zoeken. Maar kritisch zelfonderzoek van overheidsinstanties waarom slachtoffers dat niet doen blijft uit.
‘Hoe bewijs ik het?’
Ondertussen vertelt de ene na de andere vriendin of vrouw in mijn omgeving mij over verkrachting, aanraking, seks onder druk en meer. In mijn hele netwerk ken ik maar één vrouw die vol verwondering en dankbaarheid stelt geen ongewenst seksueel contact te hebben gehad. Al mijn andere vriendinnen, ex-partners, dates en liefjes die ik de afgelopen twaalf jaar gekend heb, hadden echter een ander verhaal. Geen van hen deed aangifte of overweegt dat te doen. ‘Het is mijn schuld. Ik had niet met hem mee moeten gaan’, zeggen de meesten. En ook: ‘Een strafrechtelijk onderzoek? Hoe bewijs ik het?’
Ik heb zelf nooit aangifte gedaan. Niet toen ik ongewenst betast werd, ongewenst werd gezoend, werd aangerand of gedwongen werd tot handelingen die ik nooit had willen verrichten. Niet toen ik op straat van m’n kleren werd gestript. Niet toen een man zijn condoom afdeed en… Zo kan ik nog heel lang doorgaan. Een vrouw hoefde ik voor deze situaties niet te zijn. De man zijn die ik ben was genoeg.
Maar als ik in de trein een kaartcontrole zou verrichten zou ook ik een Marokkaan zijn die blonde dames intimideert. En zou het me een tweet opleveren van een politicus die mannen jarenlang heeft geleerd vooral geen enkele grens te respecteren. Want, zo stelde de womanizer: iedere vrouw wil seks, je moet haar daar alleen aan herinneren.
