Mensenrechtenencyclopedie
© Flickr.com / CC / valerieroybal

Daklozen en mensenrechten

In ontwikkelingslanden zijn er grote aantallen daklozen, maar dakloosheid neemt ook in de steden van Europa en de Verenigde Staten toe.

Het recht op behoorlijke huisvesting geldt als een van de fundamentele mensenrechten. Dakloosheid komt op grote schaal voor in ontwikkelingslanden, maar neemt ook in de steden van Europa en de VS toe, onder meer als gevolg van bezuinigingen op sociale voorzieningen en minder opnames in psychiatrische instellingen.

De VN riepen 1987 uit tot Internationaal Jaar van de Daklozen. De doelstelling was het stimuleren van de internationale belangstelling voor en betrokkenheid bij het probleem van de verstedelijking in ontwikkelingslanden. De Nederlandse Habitat Commissie werd opgericht in 1984 met als taak het coördineren van activiteiten van de ngo’s voor het recht op een woning. In Nederland worden daklozen onder meer opgevangen door het Leger des Heils.

Dakloosheid in westerse landen en India

Het aantal daklozen in Nederland is sinds de jaren negentig sterk gegroeid en wordt geschat op enkele tienduizenden. Die tendens liet zich ook zien in andere landen; in New York waren er in 2001 rond 30.000 daklozen. De oorzaak van de stijging is gelegen in onder meer de woningnood, maar vooral in de afbraak van voorzieningen (minder plaatsen in psychiatrische inrichtingen), het toegenomen aantal scheidingen en verminderde bereidheid om familieleden in huis op te nemen.

Dakloosheid in een ernstig probleem in India, vooral bij dalits (kastelozen), zoals in campagnes van onder meer Martin Macwan, zelf dalit, aan de kaak werd gesteld.