© Amnesty

Vijf vragen aan… Teus Vlot

Teus Vlot besloot vijf jaar geleden om vrijwillig aan de slag te gaan op het hoofdkantoor van Amnesty in Amsterdam. Sindsdien zorgt hij er als vrijwilligerscoördinator voor dat vrijwilligers het naar hun zin hebben binnen de organisatie en in hun functie. Dit doet hij vol enthousiasme en met grote zorg, gemiddeld 20 uur per week. Wat motiveert hem om zich op deze manier in te zetten voor Amnesty? En wat houdt zijn functie precies in?

 

Hoe ben jij bij Amnesty terechtgekomen?

In 2008 ben ik met mijn werk gestopt en heb een aantal jaren de mantelzorg voor mijn vrouw op mij genomen. Die periode heeft mij als mens veranderd. Met name mijn persoonlijke ambities waren daarna niet meer als voorheen. In mijn laatste betaalde functie was ik internationaal directeur bij een commerciële onderneming, waarbij alles draaide om de omzet. Na de periode van mantelzorg bemerkte ik dat ik geen behoefte meer had om die vorm van werkzaamheden voort te zetten. Dat werd daarmee een belangrijk keerpunt in mijn leven. In 2013 verhuisde ik van Dordrecht naar Amsterdam en ging op zoek naar een nieuwe uitdaging. Ik stuitte al snel op de vacature voor vrijwilligerscoördinator bij Amnesty. Die functie bevatte eigenlijk alles waar ik naar op zoek was: een dienstverlenende rol bij een heel bekende ngo met een internationaal karakter. Ik werd aangenomen en ik doe het nu, vijf jaar later, nog steeds met veel plezier.

Ook in het verleden heb ik mij vaak als vrijwilliger ingezet voor maatschappelijke organisaties, met name in bestuursfuncties. Het idee dat ik iets kan bijdragen aan een beter leven voor anderen, al is het maar een druppel, vind ik erg belangrijk. Vooral artikel 1 (“Iedereen wordt vrij en gelijk in waardigheid en rechten geboren”) en artikel 3 (“Je hebt recht op leven, op vrijheid en op veiligheid”) van de UVRM passen bij mijn kijk op de wereld. Die rechten moeten echt voor ieder mens gewaarborgd zijn.

‘Vrijwilligerscoördinator’, wat houdt dat precies in?

Als vrijwilligerscoördinator werk ik voor de belangen van de vrijwilligers en de stagiairs. Ik zorg er allereerst voor dat alles goed voor hen geregeld is bij aanvang van hun werkzaamheden. Daarnaast houd ik, samen met de mentoren, door middel van evaluatiegesprekken in de gaten hoe het met hen bij Amnesty gaat. Als kers op de taart mag ik elk jaar een feest organiseren voor alle vrijwilligers.

Verder adviseer ik zo nodig mentoren en managers over vrijwilligerszaken en kijk ik mee met de teksten voor vacature-advertenties. Ik ben nauw betrokken geweest bij het opstellen van het ‘Vrijwilligershandboek’ voor vrijwilligers op het hoofdkantoor in Amsterdam. Hier staat in omschreven wat je als vrijwilliger van Amnesty kan verwachten en wat Amnesty van jou verwacht.

Veel mensen gaan vrijwilligerswerk doen bij Amnesty omdat ze echt iets willen bijdragen aan de verbetering van mensenrechten in de wereld. Op het kantoor in Amsterdam werken gemiddeld 50 tot 60 vrijwilligers, inclusief stagiairs, verdeeld over alle afdelingen. Zo werken al onze receptionisten op vrijwillige basis. De leeftijd van de vrijwilligers varieert van begin 20 tot ergens in de 80. Mooi is dat elke vrijwilliger aangeeft het gevoel te hebben dat hij of zij er echt bij hoort.  Wanneer een vrijwilliger stopt met zijn of haar werk voor Amnesty, vindt er een eindgesprek plaats, zodat de organisatie kan leren van hun ervaringen. Daarbij geven zij gemiddeld een 8 aan Amnesty als vrijwilligersorganisatie en voor de wijze waarop zij hebben gewerkt en zijn begeleid.

Wat vind jij het belangrijkste aspect in dit werk?

Dat ik onderdeel mag zijn van deze organisatie. Ik word gewaardeerd voor wat ik doe en ben echt een onderdeel van het team Human Resources, met heel fijne collega’s. Voordat ik met deze functie begon, had ik vooral ervaring op het gebied van sales en management, niet op het gebied van HR. Ik vind het verfrissend en inspirerend om vanuit deze positie naar een organisatie te kijken. Daarnaast zie ik ook overeenkomsten met mijn eerdere werk in sales. Luisteren staat daarbij centraal. Als de klant tevreden is, ben je als verkoper ook tevreden. Dat geldt nu ook: wanneer een vrijwilliger zich goed voelt in de organisatie, doe ik mijn werk goed.

Wat is Amnesty’s visie op vrijwilligers? En is deze in de loop der jaren veranderd?

Er is geen wezenlijk onderscheid tussen een betaalde werknemer en een vrijwilliger. Vrijwilligers worden, net als betaalde medewerkers, overal voor uitgenodigd en hebben bijvoorbeeld stemrecht voor de Ondernemingsraad en kunnen zichzelf ook kandidaat stellen.  De visie op vrijwilligers is in de loop van de tijd veranderd. Vroeger had een vrijwilliger een overeenkomst die erg leek op die van een betaalde medewerker en waarin de plichten van de vrijwilliger centraler stonden dan wat de vrijwilliger mocht en kon. De nadruk ligt nu meer op wat we kunnen bieden, zoals opleiding en ondersteuning, in plaats van wat we vragen. Vrijwillig is nog steeds niet vrijblijvend, maar de persoonlijke ontwikkeling van de vrijwilliger is belangrijker geworden. We proberen daarin echt maatwerk te leveren.

Mensen die zich vrijwillig inzetten voor Amnesty zijn over het algemeen erg trouw; ze zijn er als ze er moeten zijn. De samenstelling van het vrijwilligersbestand, maar ook van dat van de betaalde werknemers, wordt steeds diverser qua leeftijd, geslacht, culturele achtergrond, ervaring enzovoorts. Dit is een goede ontwikkeling, want daarmee verandert de samenstelling van de hele organisatie op een positieve manier. Door middel van een meer diverse organisatie komt Amnesty dichterbij de maatschappij te staan.

Wat is jouw ideaalbeeld voor Amnesty?

In de eerste plaats natuurlijk dat het werk van Amnesty niet meer nodig is en dat we de organisatie kunnen opheffen. Maar los daarvan: Amnesty is erg populair bij vrijwilligers en stagiairs. Bij elke vacature melden zich heel veel sollicitanten. Om zoveel mogelijk jonge mensen de mogelijkheid te bieden om voor Amnesty aan de slag te gaan, lijkt het mij waardevol om een stageprogramma te ontwikkelen voor een paar vaste functies en een vaste duur. Dit programma zou voor kandidaten van alle niveaus moeten zijn: van mbo tot universitair. Het zou in mijn ogen een goede manier zijn om de doorloop van stagiairs te vergroten en daarmee nieuwe ambassadeurs voor de mensenrechten te krijgen.

Wat leuk is, is dat we sinds kort met de gemeente Amsterdam samenwerken om nieuwe Amsterdammers met een migratieachtergrond een werkervaringsplek aan te bieden. Deze maand is de eerste kandidaat begonnen. Ik hoop dat we dit kunnen voortzetten en daarmee een organisatie blijven die stevig geworteld is in alle lagen van de samenleving. Mijn indruk is dat we zeker op de goede weg zijn!