‘Op 10 september 1998 was ik in Nizjni Novgorod. Er werd aangebeld. Ik deed open en werd gearresteerd. Tien dagen later ‘bekende’ ik: Ja, ik heb die moord gepleegd. Ik zei dat omdat ze het wilden horen. Zij wisten zeker dat ik het gedaan: een meisje van zeventien verkrachten en vermoorden.

Ze waren tien dagen bezig me een bekentenis te ontfutselen. Ze sloegen en schopten waar ze me maar konden raken. Toen haalden ze een elektrisch kastje met snoeren tevoorschijn. Ik hoorde een klik en de elektriciteit schoot door me heen. Toen ik het niet meer uithield bekende ik. Maar ze bleven me martelen. Toen ik bijna het bewustzijn verloor kwam ik overeind en sprong uit het raam.

En daar zit ik dan, in mijn rolstoel. Ik overleefde de sprong maar door een gebroken rug is mijn onderlichaam verlamd. Diezelfde dag verscheen het meisje dat ik verkracht en vermoord zou hebben. Levend en ongedeerd. Het onderzoek tegen mij werd gesloten. De zaak was immers afgedaan.

Maar niet voor mij. Ik diende een klacht in. Het bleek dat de agenten een rapport hadden vervalst, maar de aanklager vond het niet zo'n ernstig misdrijf. Ze deden een tweede onderzoek maar ook dat werd gesloten. Wegens gebrek aan bewijs. Ik heb nu een klacht ingediend bij het Europese Hof voor de Mensenrechten. Wat er ook gebeurt, ik ga door. Ze hebben m’n rug gebroken, niet mijn wil.

Aleksej Michejev - Rusland