Artikel 4: Recht op een leven zonder slavernij of lijfeigenschap
Julie Dogbadzi, Ghana: ‘Ik was 7 jaar toen mijn ouders me naar de priester brachten. Ik ben er 10 jaar gebleven, als slavin. Ik werd slavin om boete te doen voor mijn grootvader. Ik heb de man niet gekend, maar ze zeggen dat hij ooit twee dollar gestolen heeft. Toen dat gebeurde heeft de vrouw die hem beschuldigde onze familie vervloekt. Dat kun je bijgeloof noemen, maar in de jaren daarna zijn verschillende familieleden van ons overleden.

Mijn grootouders gingen naar een priester om te vragen wat ze konden doen om de vloek op te heffen. Hij zei dat ze een jong meisje moesten brengen, dan zou de vloek verdwijnen. Mijn zusje werd gebracht, na twee jaar ging ze dood. Maar de goden waren nog niet tevreden. Er moest nóg een meisje komen. Dat was ik. We moesten verschrikkelijk hard werken en kregen niks te eten. Het ergste was de priester zelf. Iedere avond liet hij een meisje naar zijn kamer komen. ik was twaalf toen ik voor het eerst mee moest. Als je vocht en schreeuwde, werd je geslagen.

Ik ontsnapte en ging naar mijn ouders. Ze vonden het verschrikkelijk wat ik vertelde maar waren bang om me bij zich te houden, uit angst voor de goden. Ik ontsnapte nog twee keer. Uiteindelijk baarde ik een dochter. Ik heb haar op mijn rug gebonden en ben opnieuw ontsnapt. Ik was toen zeventien. En eindelijk vrij.’ 

Julie Dogbadzi kreeg in 1999 de Reebok Human Rights Award voor haar inzet in de strijd tegen slavernij in Ghana.