In Nepal is naar school gaan de laatste negen jaar levensgevaarlijk geweest. Schoolkinderen liepen iedere dag het risico door de rebellen ontvoerd of zelfs vermoord te worden. Bescherming was er niet, want ook de regeringstroepen maakten zich schuldig aan mensenrechtenschendingen.

In het gebied waar de rebellen aan de macht zijn, werden scholen gedwongen een maoïstisch schooljaar te organiseren. Tijdens zo’n jaar leerden de kinderen vooral alles over wapens. Ook zijn er tienduizenden kinderen door de rebellen ontvoerd en zeer waarschijnlijk ingezet als (kind)soldaten.

Niet alleen de rebellen maar ook de regeringstroepen vielen scholen binnen. Zij bouwden ze om tot barakken en gebruikten de tafels en stoelen als brandhout. De rebellen gingen nog een stap verder: zij lieten leerlingen samen met hun docenten bunkers graven. Leraren die niet meewerkten, werden gemarteld of zelfs vermoord. Zo zijn er al honderdzestig leraren doodgeschoten, omdat ze zich hadden verzet.

Vooral privé-scholen waren het mikpunt van geweld. Volgens de maoïsten mag er geen verschil in scholen zijn, want ieder mens is gelijk en moet dus ook precies dezelfde lessen krijgen. Ondertussen sloten honderden scholen hun deuren waardoor duizenden kinderen niet meer naar school gingen. De leerlingen die alle gevaren trotseerden kregen nog maar zo’n honderd dagen les per jaar. Ter vergelijking; in Nederland is dat bijna twee keer zoveel. Zowel volgens internationaal als Nepalees recht mogen kinderen nooit actief bij oorlogen betrokken worden.

Sinds een half jaar is het relatief rustig in Nepal. Er is een bestand voor onbepaalde tijd van kracht en Maostische rebellen en de interim-regering hebben voor het eerst in drie jaar een vredesoverleg gevoerd. Maar werkelijk veilig is het voor een kind in Nepal nog lang niet.