‘De dag waarop het belangrijkste interview met de ambtenaar van de IND (Immigratie- en Naturalisatiedienst) plaatsvindt, is een van de meest gevreesde dagen uit het asielzoekersbestaan', vertelt Muhammad Abdelhamid. "De dag van het uitwringen", heet het onder ons in Soedanees Arabisch.’

‘Toen ik in Nederland politiek asiel aanvroeg, deed ik dat in de veronderstelling dat ik goed op de hoogte was van wat mij te wachten stond. Als journalist en mensenrechtenactivist had ik veel geschreven over vluchtelingen in mijn eigen land Soedan. Ik dacht - en denk nog steeds - dat ik een ideale standaard-asielzoeker ben met een "gegronde angst voor politieke vervolging". Ik heb mappen vol krantenknipsels die getuigen van mijn politieke activiteiten en arrestaties. En stapels documenten en brieven van nationale en internationale organisaties en zelfs een brief van de Nederlandse ambassade in Jemen die getuigt van de waarheid van mijn verhaal.

De interviewster leek mijn relaas volstrekt oninteressant en ongeloofwaardig te vinden. Toen de medewerkster van VluchtelingenWerk de Nederlandse tekst later woord voor woord voor mij vertaalde, kon ik mijzelf in een aantal passages slechts met moeite herkennen en stonden er zaken die ik nooit gezegd had. Dankzij haar geduldige inspanningen kon ik het interview uiteindelijk met twaalf pagina's correcties terugsturen.

Na meer dan tien maanden wachten, waarin ik meer dan tachtig documenten en kopieën aan het ministerie van Justitie overhandigde, ontving ik een negatieve beschikking op mijn asielverzoek. Mijn advocaat heeft al hoger beroep aangevraagd. Ik hoop dat ze er deze keer niet zo lang over doen.'