Stop de doodstraf in Wit-Rusland

In Wit-Rusland zijn naar schatting 400 mensen geëxecuteerd in de afgelopen twintig jaar. Het precieze cijfer is onbekend omdat het land geheimhouding betracht rondom executies.

Meestal pas vlak voor hun executie krijgen gevangenen te horen dat ze met een kogel door het achterhoofd worden terechtgesteld. Familie krijgt pas weken, of soms maanden later te horen dat de executie heeft plaatsgevonden. De familie krijgt het lichaam niet terug en hoort niet eens waar hun familielid begraven is.

Zo probeerde de moeder van de ter dood veroordeelde Andrei Zhuk op 19 maart 2010 een voedselpakket te bezorgen voor haar zoon. Ze kreeg het pakketje terug van de gevangenisautoriteiten met de mededeling dat haar zoon 'verplaatst was.' Ook werd haar verteld dat ze haar zoon niet meer mocht komen opzoeken en dat ze op een officieel bericht van de rechtbank moest wachten. In de ochtend van 22 maart 2010 werd ze door personeel van de gevangenis op de hoogte gebracht dat haar zoon samen met een andere gevangene was geëxecuteerd.

• Kom in actie! Onderteken de petitie tegen de doodstraf in Wit-Rusland

Doodstraf in de wereld
Amnesty International heeft in 2010 over duizenden executies in 23 landen gerapporteerd. Aan het einde van 2010 zaten zeker 17.800 mensen in een gevangenis te wachten tot hun regering hen zou doden.

Toen Amnesty International in 1961 werd opgericht waren er maar negen landen die de doodstraf voor alle misdaden hadden afgeschaft. De straf werd destijds nauwelijks als een mensenrechtenkwestie gezien. Vijftig jaar later is de wereldwijde trend naar afschaffing van de doodstraf niet meer te stoppen, en gaat de strijd om de doodstraf definitief de wereld uit de helpen door.

Kolonel Oleg Alkaev was als directeur van een detentiecentrum in Minsk verantwoordelijk voor de executies in zijn gevangenis. In een interview met Amnesty International in 2008 vertelde hij over de gevangenen die niet op de hoogte waren dat ze enkele minuten later werden geëxecuteerd en hoe moeders op zoek gingen maar hun gedetineerde zoons, niet wetende dat ze allang dood waren.