De Servische autoriteiten hebben de bewoners niet vooraf geïnformeerd over de ontruiming en hebben niet alle mogelijke alternatieven uitgezocht. De bewoners kregen geen informatie over de reden van de uitzetting of wettelijke bijstand.
Hoewel de autoriteiten van Belgrado aangeven met de uitzetting de situatie van de Roma te willen verbeteren, zijn veel bewoners nu slechter af: veel van hen werden naar het zuiden van Servië gestuurd waar ze geen woning en werk hebben.
Anderen zijn ondergebracht in containerwoningen aan de rand van Belgrado. Voor veel van hen, die eerder hun brood verdienden met het verzamelen en hergebruiken van afval in het centrum van Belgrado, is er geen werk in de buitengebieden. Zonder werk zijn ze nu afhankelijk van voedselhulp van de overheid en hebben ze slechte toegang tot gezondheidszorg en andere diensten.
Volgens internationale afspraken mogen huisuitzettingen slechts als laatste optie ingezet worden, wanneer alle andere mogelijke alternatieven onder de loep zijn genomen in overleg met de betrokken mensen. Dit is bij de uitzettingen in Belvil niet gebeurd.
Amnesty International vraagt om wetgeving in te voeren die gedwongen huisuitzettingen verbiedt. Ook wil Amnesty dat de Roma legale nederzettingen hebben om te wonen en niet permanent in voor Roma bestemde wijken aan de rand van Belgrado gevestigd worden.
