Sudan en Zuid-Sudan

Sudan

Hoofdstad: Khartoum
Staatshoofd en regeringsleider: Omar Hassan Ahmed al-Bashir
Doodstraf: wordt gehandhaafd, niet geratificeerd
Internationaal Strafhof: ondertekend

Uit het laatste Jaarboek 2011 over Sudan (situatie 2010)

In Darfur en het zuiden van Sudan leden nog steeds honderdduizenden burgers onder de gevolgen van het gewapende conflict en de beperkte toegang tot humanitaire hulp. Het conflict in Darfur escaleerde en er waren aanvallen op dorpen die ertoe leidden dat nog eens duizenden mensen ontheemd raakten. Seksueel geweld tegen vrouwen was nog steeds wijdverbreid in en rond vluchtelingenkampen. Ook het aantal ontvoeringen en aanvallen op humanitaire konvooien nam toe. Mensenrechtenschendingen werden nog steeds straffeloos gepleegd, vooral door de Nationale Veiligheidsdienst NISS. Vermeende critici van de regering werden gearresteerd, gemarteld of mishandeld, en vervolgd wegens het uitoefenen van hun recht op vrijheid van meningsuiting, van vereniging en van vergadering. Er werden doodvonnissen uitgesproken, ook tegen jongeren. Vrouwen, jonge meisjes en mannen werden in het noorden gearresteerd en gegeseld wegens hun kleding of gedrag in openbare gelegenheden.
> Lees het Jaarboek (Engelstalig)

Zuid-Sudan

Hoofdstad: Djoeba
Staatshoofd en regeringsleider: Salva Kiir Mayardit
Doodstraf: waarschijnlijk gehandhaafd
Internationaal Strafhof: niet ondertekend

Met de Comprehensive Peace Agreement (CPA) in 2005 kwam een formeel eind aan de burgeroorlog tussen de Sudanese overheid en de Zuid-Sudanese verzetsgroepen SPLM en SPLA (Sudan People’s Liberation Movement/ Army). Dit was, na een eerste burgeroorlog tussen 1955 en 1972, vanaf 1983 de langdurigste burgeroorlog op het Afrikaanse continent met naar schatting 2,5 miljoen slachtoffers en 5 miljoen ontheemden tot gevolg. Zuid-Sudan verkreeg in het CPA een autonome status en de weg naar een referendum voor onafhankelijkheid werd ingeslagen. De bevolking van Zuid-Sudan heeft met dit referendum in januari 2011 zeer duidelijk aangegeven te streven naar een onafhankelijk Zuid-Sudan (98,83% stemde voor). Op 9 juli 2011 werd Zuid-Sudan officieel onafhankelijk en scheidde zich af van Sudan. Er moeten echter nog wel verschillende hindernissen genomen worden, waaronder de verdeling van de olie-opbrengsten en het vaststellen van de exacte grenzen van olierijke regio’s zoals Abyei. Deze spanningen tussen de centrale Sudanese overheid in Khartoum en de Zuid-Sudanezen leiden nog altijd tot militair conflict in deze regio.

In Zuid-Sudan en de drie transitionele gebieden (Abyei, Blauwe Nijl-district en Zuid-Kordofan) is er ook sprake van terugkerend intern conflict tussen verschillende verzets- en bevolkingsgroepen. Inzet van de strijd is meestal land, vee en natuurlijke bronnen. De verspreiding van wapens en de grove mensenrechtenschendingen door verschillende groeperingen (waaronder de SPLA) hebben tot op heden zijn weerslag op de plaatselijke bevolking, leiden hiermee tot nieuwe groepen ontheemden en verkleinen de kans op de levensvatbaarheid van een onafhankelijk Zuid-Sudan. Er is echter eveneens een toenemend aantal vluchtelingen dat vanuit Noord-Sudan en omringende landen zoals Uganda naar Zuid-Sudan terugkeert.

Naast het conflict met de Sudanese regering en terugkerende interne conflicten heeft de Zuid-Sudanese bevolking ook te stellen met de Lord’s Resistance Army (LRA), dat vanuit buurland Uganda dorpen aanvalt. Volgens de UNHCR hebben enkele tienduizenden burgers hun dorpen moeten ontvluchten uit angst voor deze beruchte rebellenorganisatie.