Abortus

Hoewel de christelijke kerk abortus altijd had afgekeurd, begon de strenge juridische vervolging van de praktijk pas in de 19e eeuw. De praktijk en wetgeving per land verschilt nu sterk. Er is vaak sprake van moord op baby's in landen waar abortus niet mogelijk is of verboden is. Daarvan worden vooral meisjesbaby's het slachtoffer. In India en China is die praktijk wijdverbreid. In China is volgens berichten van Unicef de verhouding tussen geregistreerde geboortes van jongens en meisjes 116:100. De foetus van een meisje wordt daar veel vaker geaborteerd dan die van een jongen. De Chinese overheid is daartegen gekant: het is artsen wettelijk verboden het geslacht van de foetus aan de ouders bekend te maken.

Wereldwijd ondergaat ongeveer een op de zes vrouwen in de reproductieve leeftijd (15-50 jaar) een ongewenste zwangerschap. Van de geschatte 190 miljoen zwangerschappen per jaar eindigen er 51 miljoen in een abortus, waarvan 21 miljoen in landen waar wettelijke beperkingen zijn op abortus. In de VS sprak het Hooggerechtshof in 1973 uit dat ongepast strenge beperking van het recht op abortus in tegenspraak met de grondwet was, maar de uitspraak was dermate vaag dat voorstanders en tegenstanders elkaar met nog groter inzet gingen bestrijden. In de meeste West-Europese landen is abortus onder voorwaarden legaal en in de praktijk verkrijgbaar. In Nederland worden per jaar ongeveer 18.000 zwangerschappen afgebroken door middel van abortus. Het merendeel van deze vrouwen - zo'n 80% - is op het moment van de abortus minder dan acht weken zwanger; doorgaans wordt geen abortus uitgevoerd als men langer dan 20 weken zwanger is. Katholieke Europese landen, o.m. Ierland, hebben een strengere abortuswetgeving. De toelaatbaarheid van abortus, als een van de reproductieve rechten, is wereldwijd een moreel en juridisch twistpunt. Tegenstanders beroepen zich op het recht op leven, voorstanders benadrukken dat m.n. de kwaliteit van bestaan van moeder en kind recht moet worden gedaan. De Europese Commissie (Europa) stelde dat het recht op leven beperkingen heeft, zoals het recht op leven van de zwangere vrouw. Dat kan inhouden dat abortus ook op sociaal-medische indicatie gerechtvaardigd is.

Amnesty zegt niet dat abortus een 'mensenrecht' is. Het is een recht dat vrouwen moeten kunnen uitoefenen, onder bepaalde voorwaarden. Amnesty bepleit: 1) Abortus moet niet strafbaar zijn. 2) Na complicaties door een abortus moet er altijd toegang zijn tot medische zorg. 3) In gevallen van incest en bij gevaar voor de gezondheid of het leven van de vrouw moet er toegang zijn tot een legale en veilige abortus. 4) Na verkrachting moet abortus vrijelijk beschikbaar zijn – in gewapende conflicten zijn vaak tienduizenden vrouwen door vijandelijke strijders verkracht.